Erik, 14 april 2012
Gambia , Brussubi 40°

Ik draai me nog een keer om…

En besluit dan toch maar mijn bed uit te komen, het is 14 april 2012 en mijn laatste uren in Gambia zijn dan na bijna twee maanden echt aangebroken. Ik ben nog erg moe, want ik heb heel kort en daarbij heel onrustig geslapen en heftig gedroomd. Zoals gewoonlijk heb ik altijd een beetje spanning voordat ik moet vliegen, en ik heb een hekel aan al dat gedoe op de luchthaven. Bovendien ben ik veel indrukken aan het verwerken, en ben ik me ook mentaal weer aan het voorbereiden op mijn thuiskomst. Veel mensen die een tijdje in Afrika gewoond en gewerkt hebben (ook voor korte perioden) hebben moeite om na thuiskomst in Nederland de draad weer op te pikken, en hoewel ik (nog) niet weet hoe mij dat zal vergaan kan ik het me wel voorstellen.

Gambia is puur, de mensen zijn echt, en bovendien heel saamhorig en sociaal. Nu weet ik ook wel dat een grote sociale controle ook zijn nadelen kent, maar toch bevalt me dat veel beter dan ons systeem welke meer en meer gebaseerd lijkt te zijn op: Iedereen voor zijn eigen en God voor ons allen! Wat dat betreft zou een beetje minder materiële welvaart in ons land helemaal geen zonde zijn, als we daar weer wat meer echtheid voor zouden kunnen terugkrijgen. Zoals ik in een vorig blog al zij, je hebt verschillende vormen van rijkdom, en de onze is beslist niet altijd de beste!

Gisteravond was het een klein maar zeer gezellig afscheidsfeestje in Huize Weltevree, ik ben verschrikkelijk lui als het om het huishouden doen gaat, ik vind dat het meest ondankbare aller tijden en hoewel ik best goed kan koken beleef ik er weinig plezier aan, zeker wanneer ik het helemaal alleen en voor mezelf moet doen. Toch zul je het bij mij thuis nooit vies aantreffen, want er komt vanzelf een moment dat ik zin krijg om toch even de boel weer in orde te maken. Hier hebben we de luxe van een huishoudster drie dagen in de week, en voor de rest hebben Gerrit en Metsje het meeste gedaan, en alleen als ik er niet onderuit kon komen, of ik kreeg er zelf last van, dan deed ik even mee. Maargoed ik was aan het vertellen over mijn afscheidsfeestje, want ik had beloofd een keer een maaltijd klaar te maken: Pannenkoeken! En omdat ook dat er langzaamaan bij in dreigde te schieten, had ik verzonnen dat te doen als “laatste avondmaal” en daarbij al mijn Gambiaanse vrienden en vriendinnen uit te nodigen. Het was even afwachten hoe het in de smaak zou vallen, maar iedereen zat lekker te smikkelen. Missie geslaagd!

Na het eten heb ik nog wat laatste spullen verdeeld, het meeste daarvan had vooraf al besloten weg te geven, maar sommige dingen heb ik op het laatste moment er nog bij bedacht. In elk geval is alles goed terecht gekomen, bij die mensen die er ook echt zelf wat aan hebben. En natuurlijk moeten er ook altijd van die “verschrikkelijke” speeches worden gehouden. Het is maar goed dat ik besloten heb om nog meer weg te geven, anders had ik wel eens in de problemen kunnen komen met het bagage gewicht op het vliegveld, mijngod zoveel veren heb ik nog nooit in mijn reet gehad haha. Maar het is welgemeend, en daar gaat het tenslotte om.

Sommige van mijn trouwe lezers hebben mij aanbevolen eens een boek te gaan schrijven, maar mocht zelfs dat niks worden dan kan ik altijd nog de conflict bemiddeling in. Helaas op de valreep van mijn vertrek had ik nog een afspraak in het ziekenhuis waar Gerrit en ik de nodige diensten hebben verricht op technisch gebied. We hebben beide ons best gedaan om de oude X-ray’s weer aan de gang te krijgen, en toen dat niet lukte ben ik aan de slag gegaan om een andere x-ray deze kant op te krijgen, er zit schot in die zaak maar we zijn er nog niet. In elk geval, een selecte groep mensen begon aan de kunde en integriteit te twijfelen van mijn teamgenoot, in mijn ogen geheel onterecht. Daarop besloot ik dat we nog even bij elkaar moesten komen omdat er duidelijk even wat misverstanden rechtgetrokken moesten worden, buiten dat, in Gambia moet je het hebben van je contacten en heb je elkaars kunde hard nodig. We hebben een kort maar krachtig gesprek gehad, waarin alle misverstanden zijn opgehelderd, ik kan met een goed gevoel naar huis, en mijn overige teamleden die hier blijven kunnen op goede basis doorwerken hier, met complimenten van de arts. Missie geslaagd!

Ja, ik ga langzaamaan maar eens afronden, even scheren, douchen, en de laatste spullen inpakken. Over het geheel genomen kan ik op een goede tijd terugkijken in Afrika, merendeel ups en soms ook vette downs. Zoals ik eerder al zei: Ik kijk er naar uit om weer naar huis te gaan, en ik kijk er naar uit om ook weer eens terug te komen. Voor nu is het goed zo, alle doelstellingen voor de afgelopen twee maanden zijn behaald, en de rest is nu aan de achterblijvers en alle andere ontwikkelingswerkers die hier nog hun steentje bijdragen. Het is hoe dan ook een (levens)ervaring geweest om nooit meer te vergeten!

Missie Geslaagd!

Klaar!

Wil je Erik in Gambia bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl